به گزارش اطلاعات آنلاین، این موشک از برد ۱۲۵ کیلومتری شلیک شده و حداقل برد ۵۵ کیلومتر و حداکثر برد آن به ۳۰۰ کیلومتر می‌رسد. اگرچه اکثر فیلم‌هایی که هدف قرار دادن سامانه‌های پدافند هوایی اوکراین را نشان می‌دهند شامل سامانه‌های موشکی بالستیک اسکندر-M روسیه بوده‌اند، اما استفاده از موشک‌های Kh-31 در گذشته گزارش شده است.

Kh-31PM یکی از پیشرفته‌ترین موشک‌های ضد تشعشع روسیه و نشاندهنده تکامل عمده Kh-31P دوران شوروی است که سرعت فوق‌العاده بالای موشک اصلی را با یک سامانه جستجوگر و پیشران به شکلی چشمگیر بهبود یافته ترکیب می‌کند. موشک Kh-31P اصلی می‌توانست با ماژول‌های جستجوگر مختلفی مجهز شود که هر کدام برای باندهای فرکانسی رادار خاصی بهینه شده بودند و اپراتورها باید بر اساس نوع راداری که قرار بود موشک با آن مواجه شود، جستجوگر مناسب را انتخاب می‌کردند. در عوض، موشک Kh-31PM از یک جستجوگر غیرفعال چندبانده L-130 بهره می‌برد که معماری پهنای باند آن به گونه‌ای طراحی شده که به موشک اجازه می‌دهد طیف وسیع‌تری از تشعشعات راداری را شناسایی کند.

خانواده موشک‌های Kh-31 دارای یک چیدمان پیشرانه غیرمعمول هستند که همچنان یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده آن است. این موشک در ابتدا از یک تقویت‌کننده موشک سوخت جامد برای شتاب‌گیری سریع پس از پرتاب استفاده می‌کند، پس از آن تقویت‌کننده کنار گذاشته و یک موتور رم‌جت جایگزین آن می‌شود. این امر به موشک اجازه می‌دهد به سرعت‌های بسیار بالایی برسد. اسناد روسی برای Kh-31P اولیه، حداکثر سرعت تقریباً ۱۰۰۰ متر بر ثانیه را نشان می‌دهد، در حالی که ارزیابی‌های منابع آزاد از انواع بعدی معمولاً سرعت اوج را حدود ۴ ماخ یا بالاتر قرار می‌دهند. این سرعت زمان واکنش را کاهش می‌دهد و رهگیری موشک‌ها را بسیار چالش‌برانگیزتر می‌کند.

از اوایل سال ۲۰۲۲، هواپیماهای سوخو-۳۵ روسی در حین عملیات در اوکراین، در حال حمل موشک‌های Kh-31PM مشاهده شده و خلبانان روسی روشی را شرح داده‌اند که در آن جستجوگر غیرفعال موشک قبل از ورود به منطقه تهدید فعال می‌شود و به آن اجازه می‌دهد پس از شناسایی رادار کنترل آتش، به طور خودکار پرتاب شود. Kh-31PM یک سلاح راداری غیرفعال است، به این معنی که برای یافتن هدف، سیگنال راداری ارسال نمی‌کند و در عوض، تشعشعات الکترومغناطیسی سامانه‌های راداری دشمن را هدف قرار می‌دهد. این یک مزیت عمده است، زیرا هواپیمایی که یک موشک رادار فعال معمولی را پرتاب می‌کند، باید با استفاده از رادار، خود را در معرض خطر قرار دهد تا هدف را پیدا و ردیابی کند.

Kh-31P پایه تقریباً ۵۸۶ تا ۶۰۰ کیلوگرم وزن دارد و یک کلاهک تکه‌تکه شونده با انفجار بالا به وزن تقریبی ۸۷ تا ۸۹ کیلوگرم حمل می‌کند که پتانسیل مخرب بیشتری نسبت به اکثر موشک‌های ضد تشعشع دارد. این تغییر بزرگ‌تری را ایجاد می‌کند که اجزای بیشتری از یک سیستم هدف قرار گرفته نابود و اپراتورها تلفات بیشتری را متحمل می‌شوند. اگرچه این کلاهک بزرگ‌تر به وزن جنگنده‌ها می‌افزاید، اما وزن سنگین انواع جنگنده‌های روسی مانند Su-35 به این معنی است که می‌توان آن را بدون تأثیر قابل توجه بر عملکرد پرواز حمل کرد.

جنگ در اوکراین شاهد نقش محوری پدافند هوایی زمینی بوده است، به طوری که نیروهای اوکراینی به شدت به چنین سامانه‌هایی برای جبران کمبود کامل هواپیماهای جنگنده مدرن متکی بوده‌اند. روسیه از زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی شاهد کاهش چشمگیر قابلیت‌های سرکوب پدافند هوایی خود بود و هواپیماهای تخصصی مانند MiG-25BM بدون جایگزینی بازنشسته شدند. سامانه‌های پدافند هوایی متحرک ذاتاً اهداف دشواری هستند زیرا می‌توانند پس از شناسایی حمله تغییر مکان دهند و یک موشک ضد تشعشع بسیار سریع می‌تواند زمان موجود برای چنین حرکتی را کاهش دهد. با توجه به اینکه پاتریوت از تحرک بسیار کمتری نسبت به سیستم‌های رقیب روسی رنج می‌برد، این امر آسیب‌پذیری آن را بیشتر افزایش می‌دهد.